به انتظار نغمه ای که پرستو بدان بهار را به ارمغان آورد، گوش ها همه خسته انتظارند و چشم ها همه بسته که امید رنگ باخته است، که سبزه ای بروید بر زمین کهن دیارشان. دیوارهای شهر سراسر فریاد می زنند که شب سخت سیاه و دردناک است و کابوس شب های مادر و بغض تیز گلوی پدر تصویر دست های زخم خورده فرزند، مغلول زنجیر های استبداد است. بهاران در این سرزمین سال هاست که بر خزان به گل نشسته و کرکس های شوم بر آشیان حکومت نشسته. در حالی بیش از دو ماه از بازداشت علی عزیزی، نائب دبیر سابق انجمن اسلامی دانشگاه پلی تکنیک و عضو کنونی شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت، می گذرد که دیری است نقاب از چهره سیاه داعیه داران مهرورزی و عدالت دگر برافتاده است. کسانی که با نیرنگ و ریا و چپاول آرای مردم، بر صدر مصطبه برنشسته، تحریف واژگان راستین و قلب معنای حقیقت می نمایند. زندان اوین با دیوار هایی از شرم و آزرم سال هاست که به میزبانی شیر آهن کوه مردانی چون علی عزیزی می رود. مردان بزرگی که تنها سلاحشان قلم و اندیشه است. 2 ماه زندان در جایی پر از نفرت و کینه جایگاه مردی است که تنها جرمش مبارزه در راه ایمان و آرمان بزرگش، آزادی، است. اعتراض به اعمال غیرقانونی و مدیریت ناکارآمد دانشگاه امیرکبیر که گویا پادگانی نظامی در دانشگاه مستقر نموده است.